Een kijkje nemen in de geest of gedachte.

Lieve Olivier

Door RadioKies op dinsdag 1 september 2015 22:00 - Reacties (23)
Categorie: a spectare in animus, Views: 3.458

Lieve Ollie,

Daar staan wij dan, anderhalf jaar geleden bij de dierenarts. Je loopt de laatste tijd wat raar, je voelt je niet helemaal top en je gedrag is wat anders dan ik normaal van je gewend ben. De dokter komt er zo aan met de uitslag van de punctietest een week geleden. Dat er iets in je bips zit wat er niet hoort weten we al, de vraag is of er iets ernstigs aan de hand is of dat het allemaal mee valt.

De dierenarts doet zijn kamerdeur open en wenkt ons naar binnen te komen. Nou, daar komt het dan.. de test heeft aangetoond dat zijn tumor een kwaadaardige kanker is. Hij geeft Olivier nog een week en met wat geluk 2 a 3 weken dat hij zonder pijn en last nog te leven heeft. Er worden 3 opties gegeven.
-Optie één is dat Olivier chemo krijgt om de kanker te bestrijden.
-Optie twee Olivier krijgt een operatie om het proberen weg te halen, echter door de plek waar het zit is de kans dat hij op de operatie niet zal overleven 65% of hoger en dan is het nog de vraag of alles weggehaald is. Alleen een specialist zou zich mogelijk eraan durven te wagen, maar zo ver hij weet is er niemand die dat kan.
-Optie drie is om het zo te laten en nog de laatste dagen van zijn leven van hem te genieten. Hij kan Prednison krijgen om de kanker wat af te remmen en omdat hij nog zo kort heeft wat pijnstillers om de pijn te verdragen.

Mijn moeder heeft toen ik nog een ieniemienie klein jongetje was kanker gehad. Zij heeft het gelukkig mogen overleven. Altijd als ik haar sprak over die tijd kwam zeer duidelijk naar voren dat dat een regelrechte hel was. De pijn, de misselijkheid en alle ellende die erbij komt kijken maakte het dat ze hoopt dat nooit iemand hoe erg iemand ook kan zijn dat niet hoeft mee te maken. Ze zou daarom ook nooit bijvoorbeeld een huisdier dat aandoen.

Ik kan mij helemaal vinden in die mening. Ik wil niet Olivier allemaal ellende laten meemaken zodat ik, ten koste van hem, wat langer plezier van hem kan hebben. Ik laat je liever gaan dan je pijn te doen. Chemo zit er daarom niet in, maar.. ik wil er ook alles aan doen van wat ik er aan kan doen. Ik neem liever nu van je afscheid en hoop met alle wil die ik heb dat je de operatie met succes overleefd dan dat ik een week lang de dagen de dagen aftel en met een beetje geluk wat dagen optel.


Opereren dokter, was het antwoord. De dierenarts zei dat hij zsm contact zou opnemen als hij zijn collega's in Nederland heeft gesproken om te vragen wie de operatie kan en wil doen. Een paar dagen later kreeg ik telefoon van hem. Hij had niemand kunnen vinden die er ervaring mee had, behalve een oude gepensioneerde collega met ervaring en hijzelf zou hem bij staan omdat hij ervaring ermee had, maar dan met landbouwdieren (koeien, paarden e.d.) ipv een kleine cocker spaniël.

Omdat de beste man nooit doekjes om iets heen wind door altijd te zeggen waar iets op staat, daarnaast lief, zorgzaam en erg bekwaam is zijn we doorgegaan met de operatie. Vlak voor de zomervakantie zou Olivier onder het mes gaan.

Met een hartslag van 1 slag per uur gewacht tot ik telefoon zou krijgen met hopelijk goed nieuws. Toen de telefoon veel te laat overging durfde ik bijna niet op te nemen... nog nooit ben ik zo bang in mijn leven geweest. Godzijdank, Olivier heeft de operatie overleefd en ik kan hem met een paar uurtjes ophalen. De operatie die alleen begin van de middag in beslag zou nemen duurde tot het einde van de middag. Heel lang en heel voorzichtig zijn ze bezig geweest. 1 fout en zijn zenuwstelsel van zijn achterwerk zou niet meer werken waardoor hij onherstelbaar incontinent zou worden.

De operatie zag er goed uit en nu was het een kwestie van wachten. Wachten tot de wond genezen was en de hechtingen eruit konden. Tot die tijd moest hij een lampenkap, een reddingsvest om zijn nek of een jumpertje aan zodat hij niet aan zijn achterkant kon zitten en opletten of hij niet gaat "sleetje rijden".

Voor de operatie sliep hij niet bij mij op de kamer, na de operatie moest hij zo lang mogelijk in de gaten gehouden worden, dus 's avonds sliep hij vanaf dan wel bij mij op mijn kamer.

De hele zomer lang heeft het geduurd voordat hij genezen was. Gelukkig was ik student en kon ik daarom de hele vakantie bij hem zijn van 's morgens vroeg tot ik 's nachts in slaap viel. Ik ben nergens naartoe gegaan, ben alleen maar bij hem gebleven.

De dierenarts zei dat hij hopelijk alles weg heeft kunnen halen, maar het kan zijn dat er toch iets achter is gebleven. Tijd zal het zeggen.


Zonder jumper aan was Olivier weer helemaal door het dolle heen, hij leek wel fitter dan hij ooit was! Heerlijk zorgen vrij en ik ook totdat ongeveer meer dan een half jaar geleden zijn rechter bil wat harder leek te worden. Bij controle bleek dat inderdaad de kanker terug was gekeerd. Mijn wereld ging weer stuk. Waarom! Het ging zo goed, alles zag eruit alsof het allemaal gelukt was. Maar het mocht niet zo zijn. De dierenarts zei dat hij geen inschatting kon maken hoe snel het zou gaan. Omdat het gezwel ineens heel snel terug was gekomen kon een week zijn maar kon het ook nog een 2 maanden zijn. Met de snelheid was het niet in te schatten. Zijn collega van de huisdieren zei dat wij niet eens een maand zouden moeten verwachten en dat elke dag langer er 1 extra zou zijn. Sowieso is elke dag al na de operatie gezien als een gift en was ik al blij dat ik hem al langer had dan wanneer hij niet geopereerd zou zijn.

Olivier zou Prednison krijgen om het af te remmen en ik heb afgesproken dat ik niet langer wil doorgaan zodra hij er last van zou krijgen.


Dat was dus iets meer dan een half jaar geleden. Tot aan vorige week woensdag heeft hij ons en de artsen laten zien dat Olivier niet aan wetten van de natuur doet door nog zo lang zonder ook maar 1 vorm van problemen door te blijven gaan. Olivier was echt een wonder. Vorige week vrijdag wilde Olivier 's morgens niks doen. Hij bleef maar liggen en voelde warm aan. Ziekjes? In de loop van de ochtend ging het beter met hem en 's middags liep hij al weer vrolijk rond en probeerde hij eten van mijn bord te jatten. In de avond heeft hij nog nooit zo snel zijn bak eten leeg gemaakt. Voornamelijk omdat er (heel vies) gekookte kippenhartjes van de slager door zijn brokjes zaten als beloning omdat hij zo'n lieve hond is. 's avonds heb ik nog laat een lekker lange wandeling gemaakt waarbij hij heel vrolijk rondliep met zijn staart hoog in de lucht en een lichaamsuitstraling alsof hij de koning van zijn omgeving is.

Zaterdag morgen ging het goed met hem, maar in de middag ging hij alleen maar liggen en slapen. Tegen de avond had hij geen honger. Hij wilde niks, ook zijn Prednison die hij in een stuk ossenworst normaal met plezier nog naar binnen werkt wilde hij niet. Vrijdag morgen had hij hetzelfde en ik dacht dat hij wel een griepje of iets dergelijks zou hebben. Een hond hoeft zich niet altijd helemaal 100 te voelen. Een nachtje slapen en kijken wat hij de volgende dag doet. 1 keer kan hij zijn pil wel overslaan.

Het is zondag morgen en hij is wat futloos. Hij heeft ook geen behoefte om buiten zijn behoefte te doen. Pas rond 12 uur gaat hij naar buiten om een poepje en een lange plas te doen. Gelukkig. Rond 2 uur 's middags wil hij weer naar buiten maar hij loopt nu alsof hij te diep in het glaasje heeft gekeken. Zwalkend als een dronkenman loopt hij de tuin in en begint slijmerige gal te spugen. Bij dit braken valt hij om. Duidelijk misselijk en duizelig vraag ik mij af wat er is. Ik ga buiten bij hem zitten en bestudeer hem goed. Ik geef hem wat water om te kijken of hij nog wel wil drinken (vanmorgen heb ik hem nog zien drinken, alleen eten wilde hij nog niet). Drinken deed hij, reageren op stimulans zoals roepen, iets bewegen, mensen die voorbij liepen en aaien deed hij normaal. Hij voelde zich ook niet te slecht om naar een hond te blaffen die op de straat liep. Ik wilde hem een pijnstiller geven, maar daar wilde hij niks van weten. Het is zondag, dus je kan niet zomaar naar een dierenarts gaan. Ik kijk de avond nog even aan en morgen ochtend ga ik met hem naar de dokter.

Aan het begin van de avond liep hij de kamer binnen en nog steeds duizelig dronken. Hij ging liggen en bleef liggen. Reageerde vrijwel nergens meer op en bij elke ademhaling rilde hij. Dit ging niet goed, het werd steeds erger en erger. Ik kan niet meer wachten tot morgen, hij heeft nu duidelijk ook pijn. Ik had van de dierenarts een telefoonnummer gekregen waarop ik hem kon bereiken in het weekend als er wat ergs zou zijn en dit was het moment om hem te bellen. Na wat vragen van de arts zei hij dat ik inderdaad niet tot morgen kon wachten en dat zijn collega nog op de praktijk was. Hij zou haar bellen en inlichten.

Samen met mijn ouders aangekomen bij de praktijk met Olivier in mijn armen deed de arts de deur open. Ze zei hoe zielig het wel niet was en dat hij toch zo lang nog is meegegaan tegen alle verwachting in. Door die opmerking en instelling werd ik boos. Ik zat nog vol goede hoop of in de ontkenningsfase. Ik kom hier niet om mijn hond in te laten slapen! Ben je bedonderd! Hij is gewoon ziek, hij voelt zich niet lekker, hij gewoon een griepje of heeft koorts ofzo. Onderzoek hem maar eerst. Zijn ogen werken nog zoals ze moeten, zijn tandvlees is gezond, zijn achterwerk is schoon en ziet er ondanks de kanker eruit zoals het eruit moet zien. Er is niks ergs met hem aan de hand. Echter bij onderzoek van haar bleek dat zijn ogen toch niet helemaal netjes stil bleven staan, zijn temperatuur te hoog was (ja duh, koorts!) en hij nu helemaal niet meer kon staan en zelfs zitten lukte hem niet. Hij bleef hellen naar 1 kant.

Ze kon hem een spuitje geven met een pijnstiller en verder laten onderzoeken, maar dat zou betekenen dat hij nog langer in pijn zou zijn. Het zag er niet goed uit en alles wees ernaar dat het over zou zijn.

Ik wil niet dat Olivier in pijn blijft leven en het is duidelijk dat op dit moment hij alleen maar naar voelt en zich steeds naarder voelt. Mijn ouders zouden het ook inhumaan vinden om dat te doen. Het moeilijkste besluit dat je kan nemen moest genomen worden. Ik moest afscheid gaan nemen van Olivier. Olivier mijn vriend, die door weer en wind voor mij klaar stond, altijd vrolijk was en niets kwaad deed, hij kon in de tuin lastig gevallen worden door konijnen en vogels zonder ook maar iets naar ze te doen. De schat die al anderhalf jaar lang trouw naast mijn bed ligt te snurken en 's avonds op mijn voeten lag als ik wat op mijn pc keek of speelde. Mijn lieverd die tegen mij aan ging liggen als ik ziek op bed lag, waar ik zo veel meegemaakt heb en zo veel plezier mee heb gehad... daar moest ik nu afscheid van nemen. Die witte steriele dierenpraktijk kamer op een metalen tafel met mijn badhanddoek om hem heen zou mijn laatste herinnering van hem zijn.


De dierenarts gaf hem 2 spuitjes. 1 waarbij hij in narcose raakte en een 2e die zijn hart zou stoppen. Hard snurkend van de eerste spuit werd na de 2e zijn gesnurk minder en minder, totdat hij zijn laatste adem rond 9 uur heeft uitgeblazen en de arts bevestigde dat zijn hart inderdaad niet meer klopte.

Er was niks meer om mij heen, geen kamer, geen tafel, geen arts, geen ouders niks.. alleen ik en mijn lieve Olivier. Ik kon bijna niks meer, ik kon alleen maar huilen, proberen te ademen, Olivier omhelzen en hem kussen. Ik zal je missen, ik zal je enorm missen mijn lief. Ook al ben je een hond, ik hoop dat ik ooit van iemand zou kunnen houden zoals ik van jou heb kunnen houden. Van alle honden die ik in mijn leven heb gehad ben jij degene met het meest opvallende karakter.

Ik ken geen hond die al voor de deur ging liggen als er iemand aan zou komen voordat ik dat überhaupt wist, geen hond die door het dolle heen ging als ik de chinees aan de lijn had omdat hij wist dat hij wat bamie zou krijgen, geen hond die zo veel intelligentie liet zien, geen hond die zo veel gevoel kon uiten, begreep of leek te begrepen wat je tegen hem zegt en geen hond die zo doordacht was en weet ik wat allemaal nog meer.


Ik ben na het afscheid naar huis gebracht en in bed gestopt. Zet zal vast niet nodig zijn om te zeggen dat ik geen oog dicht heb gedaan die avond, dus dat vertel ik dan ook maar niet. De maandag moest ik wel naar kantoor, maar ik heb van de hele dag niks meegekregen. Ik weet nog dat ik thuis kwam en bij aankomst het doodstil in huis was. In plaats van dat jij voor de deur op mij lag te wachten was er niets behalve stilte.

Bij het eten koken in de avond liet ik was van het aanrecht vallen en ik riep je naam, maar je kwam niet. Dat zit zo bij mij ingebakken dat, dat zo was. Wel fijn dat ik een keer in de keuken rond kon lopen zonder dat je steeds ging liggen waar ik moest staan als een soort van bevestiging dat je er bent, maar ik heb toch liever dat je in de weg ligt en bij mij bent.

Toen ik midden in de nacht wakker werd na eindelijk een keer in slaap te zijn gevallen stak ik mijn hand onder mijn deken uit om je te aaien, maar je was er niet.

Vanmorgen werd ik wakker, je lag niet naast mijn bed dus ik ging de woonkamer in om vervolgens te realiseren dat je er ook echt niet meer bent.

Vandaag ben ik langer op kantoor gebleven omdat ik niet naar huis kon. Niet terug naar het lege huis. Wetende dat er daar niemand op mij zit te wachten.

Ik heb nog je kleed, een eigenlijk best vies ding, maar ik kan hem niet weg gooien. Hij ruikt naar je en ik kan daar geen afstand van doen.

Ik heb verdriet, ik heb pijn, ik trek het niet. Maar dit alles staat niet in verhouding tot de mooie tijd die ik met je heb gehad. Ik ben blij je meegemaakt te hebben en als ik de keuze had zou ik zo alles weer doen.

Maar 9 jaar oud, veel te jong maar toch ouder dan iedereen had verwacht.

Ik zal je nooit vergeten.


Liefs,

RadioKies

Op reis door Nederland op zoek naar een film!

Door RadioKies op maandag 15 december 2014 12:15 - Reacties (4)
Categorie: a spectare in animus, Views: 3.623

Heb je dat ook wel eens...

Je hebt een hele goede film gezien die je van begin af aan je zo het verhaal in weet te trekken. Een geweldige film met allemaal plot twists, meerdere hoofdpersonen, meerdere verhaallijnen die elkaar kruizen en prachtige muziek zoals een paar nummers van Moby die ik al jaren niet meer gehoord heb (zoals ‘God moving over the face of the waters’). De film komt tot een eind en voor je het einde daadwerkelijk ziet en de aftiteling krijgt word je ineens wakker.

Zo hé wat een droom! Geweldig! Leek net alsof ik erbij was en het echt had meegemaakt. Niet veel later bedenk je toch dat je een film hebt gekeken en in slaap was gevallen. Je baalt je dat je in slaap was gevallen voor je de aftiteling kon zien, waar vast de naam van de film nog een keer in terug zou komen. Je herinnert je dat de film gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.

Je probeert uit te zoeken aan de hand van de gebeurtenissen welke film het was. I.p.v. Google te gebruiken met wat termen om de naam van de film te vinden ga je een stukje verder. Het was zo indrukwekkend dat je niet alleen de naam wilt weten, je wilt ook naar de locaties die in de film voorkomen. Doordat het een waargebeurd verhaal was dat zich in Nederland afspeelde is het ook niet eens zo moeilijk om de locaties te vinden en te bezoeken. Je hebt die dag niks beters te doen en je gaat er dus op uit om vervolgens een hele reis te maken.

Tijdens de reis kom je op locaties in Nederland die je alleen uit de film (her)kent maar nog niet eerder van had gehoord. Ook kom je met zoektocht een paar mensen tegen waar de film op gebaseerd is. Na de mensen aangesproken te hebben en te vertellen waar je mee bezig bent kom je erachter dat de film nooit gemaakt is en je de film dus toch gedroomd moet hebben...

Dat is jammer, dan kan ik hem niet nog een keer kijken en delen met anderen. Maar wacht eens even… hoe kan ik van vreemde mensen die ik nog niet eerder had ontmoet weten wat er allemaal gebeurd is en daar een droom van maken? Je gaat jezelf te raden en probeert wat redenen te bedenken hoe dat kan, waarna je meest logische conclusie is dat je nu ook nog aan het dromen moet zijn *PATS* je wordt wakker en je herkent de omgeving, ik lig op bed in mijn slaapkamer.

Soms wens ik dat je dromen kon opnemen, want ondanks het “droom in een droom” cliché was dit zeker een Emmy waard.


Grappig ook hoe je soms ineens iets naar boven kan halen waar je normaliter niet zomaar aan zou denken zoals het nummer van Moby. Na een simpele ctrl+f zoektocht door mijn PC bleek dat ik het niet eens meer als mp3 nog ergens had staan.
*Moby downloaden doet*
https://www.youtube.com/watch?v=pTunCVWzkFA
-edit- Link dan maar.. blijkbaar mag hij niet embedded zijn op een NL site.